روزگار

سخنان بزرگان و خوبان

srzo — Mon, 09 Jun 2008 13:00:18 GMT

دانته : به یاد داشته باش که امروز طلوع دیگری ندارد.

وینست :مهم نیست زمین بخوریم مهم دوباره بر خاستن است.

هنری دیوید تورو: چیزی عوض نمی شود ماییم که عوض می شویم .

امام علی (ع): آنچه را نمی دانی مگو بلکه هر آنچه را که می دانی اظهار کن .

اعتماد الدوله : باهوش آن است که خود را با محیط سازگار سازد.

استیفن گرین : گریه چرا ؟ فتح را آرزو کن.

ارد بزرگ : هرگز از داشتن دشمن نترس از انجام ندادن درست آرمان خود بترس.

ارد بزرگ : بی گمان اولین بار آخرین بار نخواهد بود .

گوته : کسیکه دارای عضمی راسخ است جهان را مطابق میل خود عوض می کند .

نیچه : خیر نباید همگانی باشد و گر نه دیگر خیر نیست زیرا چیزهای همگانی ارزش ندارد .

ولتر ک شماا ممکن استت بتوانید گلی را زیر پا لگدمال کنید اما محال است بتوانید عطر آن را در فضا محو سازید .

یاور

srzo — Thu, 22 May 2008 07:30:18 GMT

هو المحبوب

شعر ها زیبا هستند ولی هرگز به منزلت این شعر نمی رسند چون این شعر با خط زیبای بهترین آدم روی زمین منزلت پیدا کرد پس با جون و دل بخوانید .

تو با یک چشم با خلق و بدیگر چشم با مائی

بدین منظور گم کردن ، مشوش ساز دلهایی

نمیگویی و میسوزی ، نمیجویی و میخواهی

بباطن تشنه عشق و بظاهر غرق حاشایی

درون سوزو برون آرا ،زبان خاموش و دل گویا

برون خاکستر سردو ،درون آتش سر و پایی

حکایت می کند چشمت ، ز می خوا آن هشیاری

گواهی میدهد قلبت ، ز خاموشان گویای

نگاهی گر مرا باشد ، تو پا تا سر نظر بازی

نیازی گر مرا سوزد ، تو سر تا پا تمنایی

داغ تنهایی

srzo — Fri, 09 May 2008 17:53:18 GMT

شعری از رهی معیری دل سوخته ی ثریا که هرگز به او نرسید

آنقدر با آتش دل ساختم تا سوختم

بی تو ای آرام جان یا ساختم یا سوختم

سرد مهری بین که کس بر آتش آبی نزد

گر چه همچون برق از گرمی سراپا سوختم

سوختم اما نه چو شمع طرب در بین جمع

لاله ام ، کز داغ تنهایی بصحرا سوختم

همچو آن شمع که افروز یپش آفتاب

سوختم در پیش مه رویان و بیجا سوختم

سوختم از آتش دل در میان موج اشک

شور بختی بین ، که در آغوش دریا سوختم

شمع و گل هم هر کدام از شعله ای در آتشند

در میان پاکبازان من نه تنها سوختم

جان پاک من ( رهی) خورشید عالمتاب بود

رفتم و از ماتم خود عالمی را سوختم

نغمه درد

srzo — Fri, 11 Apr 2008 08:49:18 GMT

اشعاری از فروغ فرخزاد از کتاب دیوار

نغمه درد

در منی و اينهمه زمن جدا

با منی و ديده ات بسوی غير

بهر من نمانده راه گفتگو

تو نشسته گرم گفتگوی غير

غرق غم دلم بسينه می طپد

با تو بی قرار و بی تو بی قرار

وای از آن دمی كه بی خبر زمن

بركشی تو رخت خويش ازين ديار

سايه توام بهر كجا روی

سر نهاده ام به زير پای تو

چون تو در جهان نجسته ام هنوز

تا كه بر گزينمش بجای تو

شادی و غم منی بحيرتم

خواهم از تو ... در تو آورم پناه

موج وحشيم كه بی خبر ز خويش

گشته ام اسير جذبه های ماه

گفتی از تو بگسلم ... دريغ و درد

رشته وفا مگر گسستنی است؟

بگسلم ز خويش و از تو نگسلم

عهد عاشقان مگر شكستنی است؟

ديدمت شبی بخواب و سرخوشم

وه ... مگر بخواب ها به بينمت

غنچه نيستی كه مست اشتياق

خيزم وز شاخه ها بچينمت

شعله می كشد به ظلمت شبم

آتش كبود ديدگان تو

ره مبند ... بلكه ره برم بشوق.

در سراچه غم نهان تو

يادش بخير

در ادامه ي مطلب ادامه ي عكس ها وجود دارد

زخم عشق

srzo — Sat, 29 Mar 2008 06:37:18 GMT

زخم بي درمان

سهراب نيستم و پدرم تهمتن نبود. اما زخمي در پهلو دارم. زخمي كه به دشنه اي تيز، پدر برايم به يادگار گذاشته است. هزار سال است كه از زخم پهلوي من خون مي چكد و من نوشدارو ندارم. پدرم وصيت كرده است كه هرگز براي نوشدارو ، برابر هيچ كيكاووسي ،گردن كج نكنم و گفته است كه زخم در پهلو و تير در سينه، خوشتر تا طلب نوشدارو از ناكسان و كسان. زيرا درد است كه مرد ، مي زايد و زخم است كه انسان مي آفريند. پدرم گفته است: قدر هر آدمي به عمق زخم هاي اوست. پس زخم هايت را گرامي دار. زخم هاي كوچك را نوشدارويي اندك بس است، تو اما در پي زخمي بزرگ باش كه نوشدارويي شگفت بخواهد؛ و هيچ نوشدارويي، شگفت تر از عشق نيست.و نوشداروي عشق تنها در دستان اوست.

او كه نامش خداوند است.

پدرم گفته بود كه عشق شريف است و شگفت است و معجزه گر.اما نگفته بود كه عشق چقدر نمكين است و نگفته بود او كه نوشدارو دارد، دستهايش اين همه از نمك عشق پر است و نگفته بود كه او هر كه را دوست تر دارد، بر زخمش از نمك عشق بيشتر مي پاشد!

زخمي بر پهلويم است و خون مي چكد و خدا نمك مي پاشد. من پيچ مي خورم و تاب مي خورم و ديگران گمانشان كه مي رقصم! من اين پيچ و تاب را و اين رقص خونين را دوست دارم، زيرا به يادم مي آورد كه سنگ نيستم، چوب نيستم ، خشت و خاك نيستم؛ كه انسانم.

پدرم گفته است : از جانت دست بردار، از زخمت اما نه، زيرا اگر زخمي نباشد، دردي نيست و اگر دردي نباشد در پي نوشدارو نخواهي بود و اگر در پي نوشدارو نباشي ، عاشق نخواهي شد و عاشق اگر نباشي، خدايي نخواهي داشت...

دست بر زخمم مي گذارم و گرامي اش مي دارم؛ كه اين زخم عشق است و عشق ميراث پدر است. ميراث پدر عليه السلام!

بت عاشق

srzo — Sat, 22 Mar 2008 08:41:07 GMT

بت خود را شکست

بت بزرگ به پای خدا افتاده بود و گریه می کرد؛ زيرا هرگز نتوانسته بود دعايي را مستجاب كند و معجزه‌اي را برآورده. زيرا شادمان نمي‌شد از پيشكش‌هايي كه به پايش مي‌ريختند و قرباني‌هايي كه برايش مي‌آوردند. زيرا دلتنگ كوهي بود كه از آن جدايش كرده بودند و بيزار از آن تيشه كه تراشش داده بود و ملول از آنان كه نامي برايش گذاشته بودند و ستايشش مي‌كردند. بت بزرگ گريه مي‌كرد؛ زيرا مي‌دانست نه بزرگ است و نه باشكوه و نه مقدس.
همه به پاي او مي‌افتادند و او به پاي خدا. همه از او معجزه مي‌خواستند و او از خدا. همه براي او مي‌گريستند و او براي خدا.
او بتي بود كه بزرگي نمي‌خواست. عظمت و ابهت و تقدس نمي‌خواست. نام نمي‌خواست و نشان نمي‌خواست.
او گريه مي‌كرد و از خدا تبر مي‌خواست، شكستن و فرو ريختن مي‌خواست. خدا اما دعايش را مستجاب نمي‌كرد.
هزار سال گذشت. هزاران سال.
و روزي سرانجام خداوند تبري فرستاد بي‌ابراهيم.
و آن روز بت بزرگ بيش از هر بار گريست، بلندتر از هر روز. زيرا دانست كه ابراهيمي نخواهد بود. زيرا دانست كه از اين‌پس او هم بت است و هم ابراهيم.
- خدايا، خدايا، خدايا چگونه بتي مي‌تواند تبر بر خود بزند؟ چگونه بتي مي‌تواند خود را درهم شكند و خود را فرو ريزد؟ چگونه، چگونه، چگونه؟
خدايا، ابراهيمي بفرست، خدايا ابراهيمي بفرست، خدايا ابراهيمي... خدا اما ابراهيمي نفرستاد.
بي‌باكي و دليري و جسارتي اما فرستاد، ابراهيم‌وار.
و چه بزرگ روزي بود آن روز كه بتي تبر بر خود زد و خود را شكست و خود را فرو ريخت.
مردمان گفتند: اين بت نبود، سنگي بود سست و خاكي بود پراكنده، پس نامش را از ياد بردند و تكه‌هايش را به آب دادند و خاكه‌هايش را به باد.
و ديگر كسي نام او را نبرد، نام آن بتي را كه خود را شكست.
اما هنوز هم صداي شادي او به گوش مي‌رسد، صداي شادي آن مشت خاك كه از ستايش مردمان رهيد. صداي او كه به عشق و شكوه و آزادي رسيد.صدای بت بزرگی که خود را شکست

عشق

srzo — Mon, 17 Mar 2008 17:30:18 GMT

ارتباط عاشق با معشوق خود چگونه است؟

عاشق تنها و تنها معشوق را می جوید. تنها او را می خواهد . او را می پرستد و او را می بیند. او همان چیزی را می خواهد که معشوق می خواهد . در عاشق خبری از خودخواهی و خودبینی و خود پرستی نیست. حتی او خودآگاه هم نیست. منیت عاشق معشوق است و بس. عاشق دائما با معشوق خود در ارتباط است. همیشه و در هر حال به او مشغول است و به او توجه دارد. عاشق از معشوق خود غافل نمی شود. همیشه او را می خواند . او را ستایش می کند و سپاسگزاریش متوجه اوست. عاشق ، تسلیم معشوق است. قلب و ذهنش، و نفس و عملش تسلیم معشوق است. او را با تمام وجود، با جسم و ذهن و روحش ، معشوق را می خواهد و با او در تماس است.

عاشق در فکر راه های رسیدن به معشوق و نزدیکی به اوست. او درباره معشوق می اندیشد. عاشق خود را کنترل می کند. تمایلات و خواسته هایش را کنترل می کند تا از هر اقدامی که ممکن است برخلاف نظر معشوق باشد بپرهیزد.

عاشق به هرآنچه که با معشوق نسبت و ارتباطی داشته باشد ، مهر می ورزد و احترام می گذارد.

قانون زندگي عاشق، معشوق است.

پدر و مادر ما متهمیم

srzo — Thu, 06 Mar 2008 16:40:18 GMT

دكتر شريعتي

پدر و مادر نماز يك ورزش تكراري است بدون هيچ اثر اخلاقي و

اصلاح عمليو حتي بهداشتي ! كه صبح و ظهر و شب انجام مي

دهي اما نه الفاظ و اركان نماز را مي داني و نه فلسفه حقيقيو

هدف اساسي اش را مي فهمي تمام نتيجه كار توو آثار نماز تو

اين است كه پشت تو قوز در مي آوردو پيشاني ات پينه بسته

فرق من بي نماز با تو نماز گزار اين است كه من اين دو علامت

تقوا را ندارم تو مي گويي نماز خواندن با خدا سخن گفتن است

تصورش را بكن كسي با مخاطبي مشغول حرف زدن باشد اما

خودش نفهمد كه دارد چه مي گويد ؟ فقط تمام كوشش اين

باشد كه با دقت « ص » را « س » تلفظ كند حرف زدنش غلط

مي شود اما اگر اصلا نفهمد چه حرف هايي مي زند و به

مخاطبش چه مي گويد غلط نمي شود ! كجايي پدر من ......مادر

مقدس من ......واي بر شما نماز گزاران كه سخت غافليد و از

نماز نيز در خيالتان خاي آسمان را نماز مي بريد و در عمل بت

هاي قرن را مي پرستيد. اين سخنا خيلي زياده من فقط خلاصه

اي از مطالب را نوشتم اگر دوست داريد بازم از ايت كتاب «پدر و

مادر ما متهميم» بنويسم نظر بدهيد . سخن هاي دكتر شريعتي

خيلي زيبا است و لي براي عامه ي مردم مناسب نيست به

همين خاطر نتيجه غلط و بر عكس دريافت نكنيد.

گفتگو

srzo — Sat, 01 Mar 2008 07:59:18 GMT

لطفا بخوانیدخیلی قشنگه

گفتی که می بوسم تو را ، گفتم تمنا می کنم

گفتی اگر بیند کسی ؟ گفتم که حاشا می کنم

گفتی ز بخت بد اگر،ناگه رقیب آمد ز در ؟

گفتم که با افسون گری ،او را ز سر وا می کنم .

گفتی که تلخی های من ، گر ناگوار افتد مرا ؟

گفتم که با نوش لبم ، آن را گوارا می کنم .

گفتی چه می بینی بگو در چشم چون آینه ام ؟

گفتم که من خود را در او ، عریان تماشا می کنم .

گفتی که از بی طاقتی ، دل قصد یغما می کند.

گفتم که با یغما گران ،باری مدارا می کنم

گفتی که پیوند تو را با نقد هستی می خرم

گفتم که ارزان تو را زین من با تو سودا می کنم

گفتی اگر از کوی خود ، روزی تو را گویم برو ؟

گفتم که صد سال دگر ، امروز و فرا میکنم

دوست داشتن

srzo — Sat, 01 Mar 2008 07:39:55 GMT

يكي را دوست مي دارم

ولي افسوس او هرگز نمي داند

نگاهش مي كنم شايد بخواند از نگاهم كه او را دوست مي دارم .

ولي افسوس او هرگز نگاهم را نمي خواند

به برگ گل نوشتم كه او را دوست مي دارم

ولي افسوس او برگ گل را به زلف كوركي اويخت تا او را بخنداند

به مهتاب گفتم :

اي مهتاب ، سر راهت به كوي او سلام من را رسان ، و گو كه او را دوست مي دارم.

ولي افسوس

ز ابر تيره برقي جست و قاصد را ميان راه بسوزانيد.

كنون وا مانده ام از جا دگر با خود كنم نجوا .

يكي را دوست دارم

ولي افسوس

او هرگز نمي داند.